Bankroet

Sinds 2001 zitten we met zijn allen, en de VS in het bijzonder, in een bijzonder schuitje. En ons tochtje lijkt stilaan toch op zijn einde te komen. Ze zeggen wel eens: “The definition of insanity is trying the same thing over and over, and expecting different results.” In dat opzicht zouden we de VS, na Saigon, Havana, Irak en nu Afghanistan misschien eens van bijles moeten voorzien. En laten we eerlijk zijn; een klein beetje educatieve ondersteuning zou Europa ook niet misstaan. 20 jaar lang stond de missie in Afghanistan onder hevige druk. Uitzichtloos. Bankroet. Als een monopoly-speler die maar door blijft gaan, terwijl al zijn kaartjes op hypotheek liggen.

Het begon al met een mank statement van president Bush: ‘The United States military has begun strikes…’ op 7 oktober, 2001. Ik herinner me nog beelden van het begin van de oorlog, al was ik nog niet eens aan het puberen op dat moment. Amper 3 weken na 9/11 begon deze oorlog. 3 weken werd er voorbereid; een ontzettend korte tijd om een goed afgewogen beslissing te maken over een militaire operatie. Maar toch moeten 3 weken genoeg zijn voor een enigszins degelijke SWOT-analyse, waarbij iemand opmerkt: stel nu dat we Bin Laden pakken, wat gebeurt er dan daarna? Het vreemde bij organisaties is, dat ze niet letterlijk zo werken als fysieke organen. Je kunt het hoofd er bij een dier afhakken, en het sterft. Bij een organisatie zonder hoofd, vormt zich vanzelf een nieuw bolletje op de romp. De wraakactie uit superioriteitsgevoel, uit nationalistisch oogpunt, uit oog voor economisch gewin, of wat de motivatie ook geweest moge zijn, draaide uit op 20 jaar pappen en nathouden. En zie daar, een kwart mensenleven verder vormt zich wederom een nieuw Saigon.

In 1975 gaf de VS namelijk ook, met de staart tussen de benen, Saigon op na een meer dan 10 jaar durend, bloederig conflict. De Fransen lachten stiekem in hun vuistje, omdat de lessen die zij geleerd hadden in hun Indochina door de VS arrogant waren weggewoven. Officieel had de VS die oorlog dan gewonnen. Officieel volgens haar eigen mediakanalen, president en officieren. Want iedereen met een beetje verstand wist dondersgoed dat het een pijnlijke nederlaag was. Enkel de VS volhardt in ontkenning: als een 8-jarig jongetje dat op Kalverstraat komt, terwijl hij al zijn straten al op hypotheek heeft liggen. En dan nog roepen dat hij gewonnen heeft. Want als je het maar hard genoeg roept, zal het vast zo wezen. Trumpisme. Maar de VS heeft niet gewonnen. Zij is af. Zij moet terug naar de gevangenis. Zij gaat niet door start. Zij ontvangt geen 20.000 euro.

En nu zijn we hier. 2021. Een vliegveld vol vluchtelingen. Mensen die zich vastklampen aan straalvliegtuig en van honderden meters hoogte naar beneden storten. Een land dat geruisloos door de Taliban over is genomen. Ministers van Defensie, militairen, presidenten die roepen dat het allemaal niet voor niets is geweest. En toch hebben ze de oorlog verloren. En blijft er bar weinig over voor de mensen die ze geholpen hebben. De Russen verlieten Afghanistan in de jaren ’80, omdat het onbeheersbaar bleek. Constante politieke chaos hielp het ene na het andere regime daar om zeep. Maar de VS zou wel even laten zien wie de sterkste is. En hier zijn we. Het is toch bijzonder dat een kind van 10 nog snapt dat als je een vlieger 10 keer zonder touw omhoog gooit, hij 10 keer oncontroleerbaar wegvliegt, maar dat de VS in Vietnam, in Cuba, in Afghanistan en dan weer Irak niet doorheeft dat een impulsieve invasie niet werkt. Of dat het installeren van een specifiek politiek systeem, gestoeld op een buitenlandse traditie, niet per definitie werkt in het buitenland.

Er waren voorstanders van de blijvende aanwezigheid van troepen. Ook tegenstanders. Het was een uitzichtloze situatie om te blijven, en een gruwelijke daad om te vertrekken. Een ouderwetse chasse-patate. Beiden onmogelijke keuzes.

Regel nummer 1 van pappa en mamma is: denk na, voordat je iets doet. Handelingen en beslissingen hebben consequenties. Doe desnoods een SWOT-analyse. Dan hoef je niet steeds weer met je staart tussen de benen richting het vakje ‘Gevangenis’. Dan stond je niet elke 30 jaar bankroet.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *