Lockdown: The Return

Het was juli. Of was het juni. Ik weet het al niet eens meer; het einde van die eerste lockdown. Wat ik nog wel weet, is dat level één van de ‘lockdown’ simpeler was om uit te spelen, dan level twee. Al is dat gemakkelijk praten nu we het tweede level nog niet hebben voltooid. Of zelfs de eindbaas überhaupt in zicht hebben gehad. Toch ben ik niet de enige die deze ‘lockdown’ pittiger vindt dan de vorige. Dat bleek maandag wel weer in de toespraak van premier Rutte. Potten en pannen kletsten er, en er klonk een luid ‘boe’-geroep. Als een kudde volleerde koeien, op de loop voor de melkmachine: ‘boe!’. De potten en pannen klonken als pseudo-koebellen vanuit de alpenvallei die zich achter het torentje bevond. Ik zag later een filmpje langskomen van iemand die daar stond, en per ongeluk zijn pan in de vijver achter het torentje liet vliegen. Zonde van die pan. Zonde voor het milieu. En wie gaat jandorie die pan nu dan toch uit die vijver vissen? De politieagent die hem schoorvoetend beschermde dan toch niet zeker?

De demonstratie vond plaats als protest tegen een nieuwe ‘harde lockdown’, die Rutte als de nieuwe ‘Vader des Vaderlands’ aankondigde. Als Willem Drees na de oorlog. Hij had geen keuze. Daar gingen we weer, net toen we dachten dat de oorlog voorbij was. Scholen gaan weer dicht. Winkels en theaters sluiten weer. Gelukkig blijft de Action wel open. Als je dan toch nog eens zin hebt in een Mars of een keyboard van €5,-, dan kun je daar dan toch maar weer mooi terecht. Hoe komen we hier nu weer in deze situatie?

De koopjesjagers konden hun drang naar een truitje voor de helft van de prijs, de drang naar een nieuwe stofzuiger die 2x zo snel stofzuigt als de vorige stofzuiger die een rammende 2x sneller stof zoog dan de stofzuiger daarvoor, en de drang naar een audio set om Danny Vera het nieuwe jaar in te laten luiden niet weerstaan. En zelfs toen ons aller Vader zijn toespraak hield, strompelden mensen nog over elkaar om nog snel iets heel nodigs (lees: onnodigs) zich eigen te maken. En ten koste van wat? Nu moet alles weer dicht. Raken mensen hun baan kwijt. En, we zouden het bijna vergeten; sterven er onherroepelijk meer mensen aan het virus door de oplopende besmettingsaantallen. Die mensen kunnen het goedkope truitje niet meer aantrekken. Niet meer hun 2x snellere dan de vorige en die 2x sneller dan die daarvoor stofzuigende stofzuiger gebruiken. Niet meer naar Danny Vera luisteren op oudejaarsdag, om het nieuwe jaar in te luiden. Die opa’s en oma’s, broers en zussen, zoons en dochters, gaan niet mee naar level 3 van de lockdown. Of level 4. Daarom gaat de boel weer op slot. Om te zorgen dat er zoveel mogelijk mensen het spel mee te laten spelen. Zou dat reden genoeg zijn om die koebellen eens af te doen? Te stoppen met het geloei? Als we dan eindelijk daar zijn beland, vis ik hoogstpersoonlijk alle pannen uit de vijver.